Tuin

Plant in de kijker: Wildemanskruid

Elke week laten we jullie kennismaken met bloemen en planten die in de voorgestelde maand bloeien.In de lente is de keuze uiteraard veel uitgebreider dan in de winter. De tuin vult zich al aardig met tal van voorjaar bloeiende planten en zelfs sommige zomerbloeiers staan reeds te dringen om de tuin nog meer kleur te geven.

Eén van deze voorjaarsbloeiers, is het Wildemanskruid of Pulsatilla.

Wat de naam doe vermoeden, werd in vroegere tijden ook geloofd, namelijk dat de plant dodelijk was. En de Nederlandse naam voorspelt niet veel beter… Toch loopt het niet zo’n vaart, al is de plant wel giftig. Een extract op basis van alcohol zou dan weer werken tegen pijn en kramp, zet de nieren aan tot productie van urine (diureticum) en je gaat ervan zweten.

Maar laten we vooral focussen op de uitstraling.

Oorspronkelijk komt wildemanskruid uit Oost-Europa. Op kalkrijke weidegrond is de plant daar nog wel te vinden. In het stroomgebied van de Limburgse Maas en de Ardennen nog heel zelden. Vanaf Zweden tot diep in de Oekraïne is wildemanskruid tot de zestigste breedtegraad te vinden.

Twee soorten zijn er in het wild: Pulsatilla patens en Pulsatilla vulgaris. Alle gekweekte vormen stammen af van Pulsatilla vulgaris.

De plant behoort tot de familie van de ranonkelachtigen (Ranunculaceae) en bloeit met grote, klokvormige bloemen, waarvan de bloemblaadjes elkaar overlappen.

Wildemanskruid bloeit van april tot in mei met grote klokvormige paarse bloemen, later gevolgd door attractieve bloempluizen zoals bij Clematis. Pulsatilla vulgaris houdt van een standplaats in de volle zon en een kalkrijke en humusrijke grondsoort. Wildemanskruid is goed winterhard, redelijk droogtetolerant, verdraagt zeewind, heeft weinig last van ziektes en ongedierte al kan in slechte omstandigheden occasioneel wildemanskruid door bladvlekkenziekte of slakken belaagd worden.

Tijdens de bloei is de zijdeachtige beharing op stengel en de omwindselbladen goed te zien. Het gewone blad komt pas na de bloei tevoorschijn. Bladeren zijn dan twee- tot driemaal toe fijn ingesneden: ze vormen een soort omhulsel (involucrum).

De bloeiwijze is vijf tot acht centimeter lang en helderpaars. Er zijn altijd zes elkaar overlappende (perigone) bloembladen aanwezig. Tijdens de bloei wordt wildemanskruid bezocht door hommels en bijen, die voor bestuiving zorgen. Zijn de bloemen bevrucht, dan vormt zich in de bloembodem een nootachtig vruchtje omgeven door zijdeachtige lange haren. De wind zorgt voor verbreiding van de zaden.

Cultuur

Wildemanskruid groeit op kalkrijke grond: in schrale weide, in heide en droge bossen. Kalk in de grond is een absolute voorwaarde voor het slagen van wildemanskruid in de tuin. Op kiezel- of gruisgrond met een weinig humus groeit de plant prima. Voor een rots- of alpinetuin is het een uitstekende plant, waaraan lange tijd plezier kan worden beleefd. Geef de plant een zonrijke plaats op een blijvend vochtige grond. Aan verplanten heeft wildemanskruid een hekel; verstoringen aan de wortels zorgen dan voor het klein blijven van de plant. Wildemanskruid kan door delen in het najaar worden vermeerderd.

Pulsatilla vulgaris wordt ook vaak te koop aangeboden onder de naam Anemone pulsatilla en ook als snijbloem, doet het Wildemanskruid het goed.

De meest gekende variëteiten zijn :

Pulsatilla vulgaris var. alba wit bloeiend

Pulsatilla vulgaris var. rubra donkerrode bloemen

Pulsatilla vulgaris ‘Mrs. Van der Elst’ met zuiverroze bloemen

Pulsatilla vulgaris ‘Nigella’ donker violette bloemen

Pulsatilla vulgaris ‘Letchworth Seedling’ rode bloemen

Pulsatilla vulgaris ‘Rode Knokke’ grootbloemig, rode bloem

Pulsatilla alpina subsp. alpina grootbloemig, witte bloem

Pulsatilla bungeana kleine, witroze bloem

Pulsatilla halleri kleine, wit of lavendelpaarse bloem

Pulsatilla montana middelgrote bloem, paars of blauwe bloem

Pulsatilla patens zeer grote, paarse bloem met witte of lichtgele buitenkant

Bron :

http://www.neerlandstuin.nl/planten/pulsatilla.html

Close
/* ]]> */